بدلیل اینکه کلوئید ها مایعات را از فضای بینابینی به درون فضای عروقی می کشد، در نتیجه بیماران در خطر افزایش بار مایعات قرار دارند. اگر بیمار از طریق انفوزیون مایعات کلوئید و کریستالوئید نتواند حجم داخل عروقی خود را اصلاح کند باید از طریق دیگر انفوزیون فراورده های خونی یا دیگر درمان ها اقدام صورت پذیرد. برای انفوزیون خون و فراورده های خونی باید از سوزن شماره 18 یا بزرگ تر استفاده نمود. بیماران باید از نظر علائم هیپرولومی که شامل افزایش فشار خون، دیس پنه، کراکل در ریه ها، ادم و نبض آب چکشی کنترل شوند. بطور دقیق باید دریافتی و برونده بیمار کنترل شود. مایعات کلوئیدی با عملکرد پلاکتی تداخل دارند و زمان خونریزی را افزایش می دهند، در نتیجه بیماران باید از نظر شاخص های کواگولاسیون بررسی شوند. اگر بیمار کانتراندیکاسیون ندارد، باید سرش بالاتر از بدنش قرار گیرد. واکنش های آنافیلاکتیک نادر است اما باید این واکنش بالقوه خطرناک که ناشی از کلوئید هاست مورد توجه قرار گیرد. بررسی تاریخچه ی حساسیتی بیمار باید رسیدگی شود.