سیروز قلبی، یک نوع  از اختلال کبدی که سبب نارسایی سمت راست قلب می شود. از نظر بالینی، نشانه ها و علائم با علائم نارسایی سمت راست قلب بروز می کند. برخلاف سیروز که ناشی از استفاده مزمن از الکل یا هپاتیت ویروسی است، سیروز قلبی به طور کل پیش آگهی مشخصی ندارد. در نتیجه درمان آن بر اساس مدیریت نارسایی قلب است.

تمایز سیروز قلبی از ایسکمی کبد دارای اهمیت است. این اختلال موجب می گردد سلول های هپاتوسلولار در اثر شوک کاردیوژنیک یا هر نوع افت شدید همودینامیک دچار نکروز می شود. به خصوص بالا رفتن ناگهانی و قابل توجه سطح ترانس آمین کبد می تواند این اختلال را بوجود آورد. با اینکه سیروز قلبی و ایسکمی کبدی، لزیون قلب را بوجود می آورد اما در عمل این بیماری باهم بروز می کند. با اینکه، نام این بیماری، سیروز قلبی است (که ناشی از نقص هپاتوپاتی به دلیل فیبروز کبدی است) به ندرت معیار های پاتولوژیک را برای سیروز را دارد. موضوع هپاتوپاتی احتقانی و احتقان منفعل کبدی بسیار دارای اهمیت است، اما اسم سیروز قلبی از آن مشتق شده است. نارسایی دو بطنی و یا سمت راست قلب بصورت جبران نشده فشار دهلیز راست را بالا می برد و این فشار به ونا کاوای تحتانی و ورید کبدی منتقل می شود. سطح سلولی، احتقان وریدی درناژ موثر جریان خون سینوسی  را در ونول های انتهایی کبد ممانعت می کند. استئاز خون سینوسی ناشی از تجمع خون دی اکسیژنه شده و آتروفی پارانشیال، نکروز، رسوب کلاژن و در انتها، فیبروز می شود. 

میزان مرگ و میر و بیماری زایی این بیماری هنوز ناشناخته است. شدت این بیماری به شرایط پیشرفته یا مزمن بیماری مربوطه بستگی دارد. نشانه های این CHF معمولا با علائم گوارشی پوشیده می شود. علائم به طور معمول بطور موزیانه پیشرفت می کند و بطور ناگهانی فرد دچار پریکاردیت فشارنده و یا عدم جبران حاد بطن راست می شود. بیماران معمولا دچار غیر طبیعی شدن آنزیم های کبدی، زردی، درد در قسمت لوب بالایی بیمار دچار آزار می کند. 

علائم و نشانه ها شامل:

ادم وابسته و افزایش وزن، افزایش دور کمر، ناکچوری، خستگی پیشرونده، آنورکسی، تهوع و استفراغ، دیس پنه پیشرونده، ارتوپنه، PND، ویزینگ، اضطراب است. نشانه های نارسایی قلب شامل، ادم اندام تحتانی است که به موجب آن بطور پیشرونده ای فرد دچار آنازارکا در بیمارانی که نارسایی قلب آنها درمان نشده است، ایجاد می گردد.

علت بوجود آورنده این بیماری، بیماری ایکمی قلبی، کاردیومیوپاتی، بیماری دریچه ای قلب، بیماری اولیه قلبی و بیماری پریکاردی است. بالار فتن آنزیم های عملکرد کبدی شامل تران آمیناز کبدی، آلمالین فسفاتاز، بیلی روبین توتال و آلبومین می باشد. در ادامه زمان پروتروموبین در آین افراد افزایش می یابد که نشانه ای از نارسایی مزمن و حاد قلبی است. ارزیابی سریالی آنزیم های لقبی، شمار CBC، ازمایش ادراری، ارزیابی الکترولیت های روتین در این بیماران باید مورد توجه قرار گیرد. در گرافی قفسه سینه در این افراد کاردیومگالی، هیپرتانسیون ورید ریوی، ادم ریوی و بافت بینابینی، پلورال افیوژن قابل مشاهده است. پلورال افیوژن در سمت راست بیشتر بروز می کند. در اکوکاردیوگرافی این افراد کاردیومیوپاتی محدود شده قابل مشاهده است. شواهدی از آنفارکتوس میوکارد، هیپرتورفی بطن و بزرگی دهلیز راست، انحراف قلب به سمت راست و بلوک شاخه راست نشانه ای از افزایش فاشر داخل بطن ناشی از افزایش بار است. در این افراد در رژیم غذایی باید محدودیت سرم وجود داشته باشد. (کمتر از 2 گرم در روز) درمان این بیماری بر اساس دیورتیک مانند فروزماید با کنترل BUN و CREATININE و یا استفاده از اسپیرونولاکتون است.