رخ داد حدود 5% بیمارانی که تحت استرنوتومی قرار می گیرند، دچار مدیاستنیت می شوند و این شرایط خطر مرگ و میر و طول مدت بستری در بیمارستان را افزایش می دهد. همچنین عفونت عمیق محل جراحی که با نام مدیاستنیت شناخته می شود، ممکن است موجب استئومیلیت، باز شدگی استرنوم، سپسیس یا پارگی بطن راست می شود. بیش از 47% بیمارانی که با این شرایط مواجه می شوند در خطر مرگ قرار دارند. در اینجا نیازمند این موضوع هستید که اطلاعاتی را در خصوص علت مدیاستنیت، علائم، و نشانه های و روش های پیشگیری و درمان های آن آکاهی بدست بیاوریم. 

جدایی استرنوم:

علت بروز مدیاستن چیست؟ محققین بر این باور هستند که گسترش استئومیلیت استرنوم در منطقه بصورت لوکالیز شده، جداسازی استرنوم که موحب پارگی پوست و سرایت باکتری های به بافت های عمقی، عدم درناژ نامناسب بعد از جراحی و تجمع مقدار زیادی از مایعات در محل پشت استرنومی می تواند در بروز عفونت نقش داشته باشد.

بهر حل، تحقیق های جدید این موضوع را پیشنهاد می کند که مدیاستنیت موجب تحریک واکنش های التهابی می گردد و موجب فعال سازی کمپلمان، سیتوکین هایی مانند کموکینز ها و اینترلوکین ها و دیگر پروتئین های سلولی می شود. احتمال بروز مدیاستیت در افراد 3 روز تا 3 ماه بعد از جراحی است، اما بطور معمول بین 5-7 روز بعد از عمل شیوع دارد. 

بیمارانی که اختلالات مزمنی دارند و یا تحت جراحی های بزرگ و بلند مدت قرار می گیرند در خطر بیشتر مدیاستنیت قرار دارند. در بعضی از بیمارانی، تب، لوکوسیتوز و تست خونئ مثبت ممکن است یک علامت هشدار دهنده محتمل برای عفونت زخم باشد. عفونت های سطحی و خفیف ممکن است اولین رخداد باشد. در نتیجه باید حتی با اریتماتوز های لوکالیز شده و تندرنس هایی که در محل بوجود می آید توجه نمود. جداشدگی محل بافت انسزیون شده به همراه درناژ چرک دارد یک یافته قابل توجه باشد. استرنوم به طور معمول پایدار است.

در بعضی از بیماران، درناژ چرک دار، اولین نشانه باشد. بین 70% و 90% از بیماران استرنوم ناپایدار دارند. همچنین در بیمارانی که دچار تب، احساس سرما، لتارژی، لوکوسیتوز و درد ناحیه زخم و درد دیواره قفسه سینه می توان مشکوک به مدیاستنیت شد.( درد در ناحیه استرنوم ممکن است با درد محل جراحی اشتباه گرفته شود.) سلولیت گسترده ممکن است انسزیون استرنوم را احاطه کند.

شک به عفونت های جدی استرنوم با درد دیواره قفسه سینه همراه است و یا می توان زمان بازتوانی را تحت تاثیر خود قرار دهد. مناطق تحت تاثیر عفونت قرار گرفته شده ممکن است تمام منطقه مدیاستنیوم، که شامل کانولاسیون جراحی و محل های آناستوموز را تحت تاثیر خود قرار دهد. 

درمان:

خط اول درمان، بررسی این موضوع است که میزان عفونت چقدر است و وضعیت پایدار در استرنوم وجود دارد و درجه عفونت در فرد در چه گروهی قرار دارد. محافظت استرنوم هدف اولیه در درمان عفونت های عمیق زخم است که در مدیاستنیت وجود دراد. اگر جراحی زودتر قبل از تخریب استرنوم ( در نوع یک مدیاستنیت) صورت پذیرد، پروسیجر آن ممکن است دبرید کردن لبهت های استرنوم و در معرض قرار دادن استخوان تازه و غضروف ها و شتستشوی شدید مدیاستن با جایگذاری درن است. استرنوم دوباره سیم گذاری می شودو محل انسزیون بسته می شود و بیمار تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار ی گیرد. 

بیشتر عفونت های جدیدی که معمولا در درجه 4 و یا 5 قرار دارند، تحت درمان شدید از طریق دبریدمان استرنوم و پک کردن زخم با گاز مرطوب که بطور مکرر تعویض می شود، صورت می گیرد. در مواردی که شرایط مناسبی ندارند، استرنوم برداشته می شود. زمانیکه عفونت تحت کنترل قرار می گیرد. جراح از فلپ های ماهیچه ای و پوستی استفاده خواهد کرد. استخوان ممکن است تخمین زده شود و بستگی به درجاتی از زرکسیون استرنال مورد نیاز دارد. ممکن است از تکنیک شناخته شده روبیسک برای تضعیف نمودن حمایت های استرنوم استفاده کرد. 

شیوه جدید درمان مدیاستنیت سیستم خلاء بسته  حمایت شده است. زخم دبرید می شود و از فوم های پلی اورتان استفاده می شود. تیوب های تخلیه، پمپ خلاء برای شفاف سازی محل جراحی استفاده می شود. فشار منفی سبب می شود ترشحات محل زخم خارج شود و تجمع باکتریال، گرانولاسیون بافت، از پانسمان های مکرر جلوگیری کند. دریچه تاخیری اولیه شرایط را برای فلپ گذاری ثانویه فراهم می کند.